Home

Ik ben nog even lekker aan het genieten van (en relaxen in) Cape Town. De Tafelberg is al beklommen, het District-Six museum en de botanische tuinen in Kirstenbosch al bezocht maar natuurlijk staat Robbeneiland en de Cape Peninsula (Cape Point, Cape of Good Hope) nog op de planning.
Toch begint het vertrek steeds dichter bij te komen...

Nog vijf nachtjes slapen en dan kom ik op 2 mei om 10:45 op Schiphol aan met vlucht BA430 (als vlucht SA222 uit Cape Town geen vertraging heeft)

Tot over vijf nachtjes (of meer)!

Stops: JeffersBay (2 dagen) - Plettenbergbay (2 dagen) - Knysna (1 dag) - Wilderness (2 dagen) - Stellenbosch (1 dag) - Cape Town (7,5 dag)

Ja, de winter is aangebroken in Zuid-Afrika. De temperatuur is op de Gardenroute (de tocht van PE naar CT) gedaald naar 20 C (dat lijkt misschien nog warm, maar met een lage luchtvochtigheid is het dat niet...) waardoor de Zuid-Afrikanen allemaal in truien en warme jassen rondlopen. Daarnaast valt er ook regelmatig regen...

Wat doe je als het regent in Jeffersbay?
's Avonds maak je kennis met alle mogelijke shotjes op de kaart, de fishbowl (alle soorten drank door elkaar in een grote schaal), Brutal Fruit (de Zuid-Afrikaanse Breezer) door een toeter, de Jagebom (Jagemeister met Red Bull), naakte (bar) mannen en jongens die verbaasd zijn als je niet met ze wilt zoenen.

Om enigszins een idee te krijgen van waar in Zuid-Afrika (Zimbabwe en Swaziland) ik ben geweest: een kaart! De legenda vertelt wat alles betekent en er staan ook bijzondere gebeurtenissen op (bv. de bungeejump) Ook is er alvast te zien wat ik de komende weken met de Baz-bus ga afleggen.
Succes met kaartlezen!

Vrijwilligers brengen vaak donatiegeld mee. Be More probeert de organisaties van tevoren al te helpen met het verdelen van het geld. 40 % (= 300 euro) is voor de langere termijn (bijvoorbeeld een tweede grote bus voor Ithemba), 10 (=75 euro) % zijn kantoorkosten en administratiekosten, 50 % (= 375 euro) mag de vrijwilliger zelf in overleg met het project uitgeven. Een prima verdeling, alleen bleek helaas dat laatste niet helemaal waar te zijn…
Een hele lijst met benodigdheden (kwasten, schriften, stiften, markers etc) kreeg Evelien te zien, zodat ze zelf kon kijken wat ze daarvan wil kopen met haar donatiegeld.

Vrijwilligerswerk doen in Zuid-Afrika. Waar denk je dan aan? Fysiek werk/”Handen uit de mouwen steken”? Kennis overdragen? Verzorgen van mensen? Extra aandacht geven aan de mensen die dat nodig hebben? Het kan allemaal.
 
Toch merkte ik zelf een groot verschil tussen mijn vrijwilligerswerk bij Bobbi Bear en nu bij Ithemba.
 
Bij het eerste project loop je (bijna) altijd mee met een CSO ( child safety officer, medewerker van Bobbi Bear) Vooral het “er zijn” is belangrijk. “Er zijn” in de rechtzaal als een beetje extra steun voor de ouders van het kind. “Er zijn” om de rechter serieuzer naar de zaak te laten kijken. “Er zijn” voor het kind bij het afnemen van zijn/haar verklaring door bijvoorbeeld een hand vast te houden. Het is fijn dat ik er kan zijn voor iemand en ik heb tijdens het “er zijn” ook heel veel gezien en meegemaakt. Toch voelt dit voor mij meer aan als “stage” lopen dan als vrijwilliger aan de slag zijn.
 

Een van de redenen om naar Afrika te gaan was om mijn angsten te overwinnen. Alleen reizen? Kan ik dat wel? Engels praten? Dat kan ik niet. Zo lang weg? Wil ik niet meteen de eerste week al naar huis?

Deze angsten zijn ondertussen al redelijk overwonnen. Tijd om een nieuwe angst te overwinnen: Hoogtevrees

Hoe kan dat beter dan van iets heel hoogs afspringen?
De Bloukrans River Bridge is de hoogste bungeejump ter wereld, 216 meter!
Toevallig kwamen we er gister op de terugweg van het KKNK festival in Oudtshoorn langs. Laat ik het dan nu maar meteen doen in plaats van over twee weken.

De eerste grote uitdaging was om naar het midden van de brug te lopen over een soort van loopbrug (zie foto's). De adrenaline begon al door mijn lijf te gieren. Midden op de brug daalde de spanning weer. Ik bleek al als derde van de groep te mogen. Ok, dan ben ik er ook meteen vanaf.

Bij de blog "Backpacken deel I" en Vertrouwen op onze Loverboy" staan nu ook een aantal foto's.

Veel kijkplezier!

De twee verschillende projecten, Bobbi Bear en Ithemba hebben ook twee verschillende woonsituaties.
 
Bobbi Bear: Je woont met alleen maar NL vrijwilligers (5 tot 6) in 2 kleine huisjes. Elk huisje heeft een eigen keuken en badkamer.
Ithemba: Je woont met (max. 8) NL vrijwilligers (4 Ithemba, 4 Thamsanqa) bij ’t echtpaar Peter en Daphne.
De slaapkamers zijn op beide projecten voor één of twee personen. Bij Bobbi Bear sliep ik met Lieke op de kamer. Nu hier bij Ithemba had ik de eerste twee weken een eenpersoonskamer en slaap ik vanaf gister samen met Els (Thamsanqa vrijwilligster) op een kamer. De mannen en vrouwen mogen namelijk niet samen slapen…

Wat als ik nu een auto-ongeluk krijg in Zuid-Afrika?
Hoe gaat dat dan hier?
Iets wat ik zelf eigenlijk liever niet uit wilde proberen…
Toch weet ik sinds vanochtend enigszins hoe dat gaat.

Na heel lang wachten... Eindelijk de eerste foto's op mijn blog :)

Afgelopen weekend zijn wij (de Ithemba vrijwilligers) naar Addo Elephantpark geweest om olifanten te bekijken maar ook om erop te rijden, er mee te wandelen en ze te voeren. Echt heel gaaf!
Ik heb volop genoten maar toch knaagde er iets…
Ik heb een geweldig weekend met olifanten gehad en overnacht in een mooie lodge met zwembad. Maar ondertussen weet ik dat er heel veel kinderen zijn, onder andere bij Ithemba die nooit een olifant in het echt zullen zien, laat staan in zo’n mooie lodge zullen overnachten.
Waar heb ik dit aan verdiend? Waarom ik wel en zij niet?

Mijn tweede vrijwilligersproject: Ithemba (= hoop) is vorige week begonnen en ik zal hier totaal vier weken "werken".
 
Ithemba is een special day-care center middenin het township “Windvogel” (Port Elizabeth. Hier komen van maandag tot en met vrijdag kinderen met een verstandelijke handicap (maar sommigen zijn daarnaast ook lichamelijk gehandicapt) in de leeftijd van vier tot achttien jaar.
 
Het centrum bestaat uit drie klassen van elke vijftien kinderen met verschillende niveau's. Elke klas heeft een docent en een assistent (is ook licht verstandelijk gehandicapt)

Elke dag wordt er ongeveer het volgende programma gevolgd:
 
7:20
De vrijwilligers worden opgehaald door Sylvia
(vrijwilligerscoordinator en tevens ook docent op Ithemba)

8:30 – 9:30     

[Deze blog hoort chronologisch gezien voor "Op de knieen voor...?"]

Drakensbergen een van de plekken die je gezien moet hebben als je in Zuid-Afrika bent geweest. De reden om de eerste twee dagen dat mijn moeder en Janneke (vriendin van de familie, heeft ook in Zimbabwe gewerkt) er waren daar “vakantie” te vieren.
Alles was geregeld door Allan (de man van Jackie, oprichtster van Bobbi Bear) en hij bracht ons ook overal naartoe. Tijdens het rijden werden er allerlei onderwerpen besproken en hoorde ik ook nog een aantal nieuwe dingen over Bobbi Bear en Jackie.

Na 8 weken Zuid-Afrika en Zimbabwe werd het tijd om eens echt op eigen benen te gaan staan. Een week "backpacken" in mijn eentje vanaf Johannesburg via Swaziland naar Port Elizabeth.

Hop-on-Hop-of
Hoe reis je alleen als 22-jarige blanke vrouw (met een slecht richtingsgevoel en zonder rijbewijs) zo veilig mogelijk door Zuid-Afrika: de Baz-Bus!
Een bus waarin plaats is voor maximaal 23 mensen met een aanhanger voor alle backpacktassen, gitaren en surfboards. Je wordt opgepikt bij je hostel en bij je volgende hostel naar keuze weer afgezet. Perfect systeem.
 
“Dat is dan 15 euro voor je “gratis” surfles”
Langs de route van Johannesburg naar Cape Town zijn ongeveer 180 hostels waar ze je afzetten en oppikken. Hoe moet je nu kiezen?
De hostels in de Coast to Coast (boekje met hostels waar de Baz-bus stopt) zorgen er wel voor dat je hen kiest.
Voorbeelden:

[Deze blog hoort chronologisch eigenlijk voor de "terug naar mijn roots"-blog]

Na nog een paar extra dagen rekken was het moment dan toch echt aangebroken: mijn afscheid bij Bobbi Bear.
Officieel hoort bij het afscheid een ceremonie onder de "Tree" Helaas regende het de laatste woensdag dat alle vrijwilligers er waren zo hard dat het niet doorging. Gelukkig had ik nog een woensdag extra en waren de weergoden ons toen wel gunstig gezind. Mijn echte allerlaatste dag..
Het eerste gedeelte bestond uit verschillende dansen waarvoor ik eerst in traditionele Zulu-kleding werd gehuld (inclusief een gedrappeerde doek om mijn hoofd). De "wanneer-je-een-man-je-hand-geeft-wil-hij-meer"-dans en de "high-kick" met mijn voet gingen in ieder geval goed.
Daarna moest ik op mijn knieen voor een man...
Niet echt is voor mij, op mijn knieen een man een glas water serveren, maar het publiek vond het geweldig.