Op mijn knieen voor ...?
16 mrt 2010 at 17:37
[Deze blog hoort chronologisch eigenlijk voor de "terug naar mijn roots"-blog]
Na nog een paar extra dagen rekken was het moment dan toch echt aangebroken: mijn afscheid bij Bobbi Bear.
Officieel hoort bij het afscheid een ceremonie onder de "Tree" Helaas regende het de laatste woensdag dat alle vrijwilligers er waren zo hard dat het niet doorging. Gelukkig had ik nog een woensdag extra en waren de weergoden ons toen wel gunstig gezind. Mijn echte allerlaatste dag..
Het eerste gedeelte bestond uit verschillende dansen waarvoor ik eerst in traditionele Zulu-kleding werd gehuld (inclusief een gedrappeerde doek om mijn hoofd). De "wanneer-je-een-man-je-hand-geeft-wil-hij-meer"-dans en de "high-kick" met mijn voet gingen in ieder geval goed.
Daarna moest ik op mijn knieen voor een man...
Niet echt is voor mij, op mijn knieen een man een glas water serveren, maar het publiek vond het geweldig.
Het tweede gedeelte bestond uit gebeden. Een...
Terug naar mijn "roots"
05 mrt 2010 at 20:14
Wat weet je nog van je jeugd?
Weet ik het nog zelf of is het van foto's en verhalen van vroeger?
Voor mij is de tijd eindelijk aangebroken om, na achtien jaar, terug te gaan naar het land waar ik de eerste vier jaar van mijn leven heb gewoond: Zimbabwe
Dustroads and Potholes
De tocht ging eerst per Grey Hound bus, 14 uur lang, wij (mamma, Janneke (goede vriendin van de familie, we kennen haar door Zimbabwe) en ik) als enige blanken van Johannesburg naar Masvingo.
Bij de grens zagen we meteen de eerste tekenen van corruptie. Ons visum konden we betalen in randen, 300 (= 30 euro) en 80 US dollars (= meer dan 30 euro)
In Masvingo werden we opgepikt door de zoon van een slager en naar Musume gebracht (plaats waar Janneke vroeger heeft gewerkt)
Mijn moeder vertelde mij dat toen ik klein was, ik aan het klagen was tegen mijn vader wanneer we over de "dustroads" reden. "Pappa, bobbel niet zo!"
Ik begrijp nu helemaal waarom...
Tien kilometer is nog wel leuk...
Wie is mijn moeder?
05 mrt 2010 at 19:33
Biologische moeders hebben recht op tijd met hun kind als het kind in een pleeggezin zit. Maar hoe is dat voor het kind?
Wie is mijn biologische moeder?
De vrouw waaruit ik geboren ben, en die mij tijdens bezoekuren overlaadt met knuffels en kusjes. Die mij snoepjes geeft en dan vooral de roze, omdat ik roze zo'n mooie kleur vindt?
Maar ze is ook de vrouw die in het verleden niet in staat was om voor mij te zorgen en mij zeker een keer heeft aangerand...
En wie is dan mijn "echte" moeder?
Mijn biologische moeder of de vrouw die al meer dan driekwart van mijn leven voor mij zorgt en mij de aandacht geeft die ik nodig heb?
Bezoekrecht is inderdaad een recht van de moeder.
Maar na een eenmalig bezoek onder toezicht meegemaakt te hebben vraag ik me af welk recht het kind heeft...
Ontkenning een vorm van bescherming?
05 mrt 2010 at 19:29
Ooit heb ik geleerd dat ontkenning de eerste fase is van het "rouwproces". Je wilt graag dat wat er is gebeurd niet waar is.
Afgelopen tijd bij Bobbi Bear heb ik bij mijzelf gemerkt dat ik die ontkenningsfase ook heb wanneer ik verhalen hoor van kinderen die verkracht zijn. Een jongetje van bijna 4 jaar (ja, je leest het goed vier) die een ander jongetje van bijna 4 probeert aan te randen omdat hij zelf door zijn buurjongens van 11 is verkracht. Een meisje wat vanaf haar zesde tot haar twaalfde bijna dagelijks werd verkracht door de vriend van haar moeder. Haar moeder wist er van maar deed niets..
Ik wil niet dat deze verhalen waar zijn. Ik wil niet dat deze kinderen deze verschrikkelijke dingen hebben moeten meemaken.
Door deze "ontkenningsfase" dringen verhalen soms niet helemaal tot je door. Het werkt als een soort bescherming die voor mij soms ook wel raar voelt. Waarom word ik niet elke keer heel diep geraakt want de verhalen zijn vreselijk.
Maar hoe...
Oproep voor aanstaande Bobbi Bear vrijwilligers
16 feb 2010 at 14:18
Hoi aanstaande vrijwilligers van Bobbi Bear,
Vandaag zijn wij heel hard bezig geweest met het opruimen van de "Medical Box" voor de Tree op woensdag. Voor de mensen die graag iets mee willen nemen: Paracetamol 500 mg voor volwassenen en 240/250 mg voor kinderen is altijd welkom! Daarnaast kunnen we ook heel goed potjes (filmrolformaat) gebruiken voor het meegeven van zalf e.d.
Dus heb je nog een plekje over in je tas? Neem iets mee! Alles is welkom.
Wanneer je nog meer mee wilt nemen is het 't handigst om een van de huidige vrijwillgers te mailen/bericht op hun blog achter te laten. Zij kunnen je dan informeren over specifieke medicijnen die we ook nog kunnen gebruiken.
Dankjewel!
Gaat het om het kind of de ouders?
09 feb 2010 at 11:17
Voor Bobbi Bear is het eerste het belangrijkste maar helaas geldt dat niet voor iedereen.
Zaterdagmiddag hadden we de volgende case.
Twee kinderen. Moeder drugsverslaafd nu een maand clean. Moeder en kinderen wonen nu met z'n drieeen bij een man en een vrouw die ze kennen via de kerk. Vader (biologische vader van een van de kinderen) heeft ook geen schoon verleden qua drugsgebruik... Vader van vader heeft de twee kinderen in het verleden geslagen.
Wens van de kinderen: wonen met hun moeder bij de man en vrouw van de kerk. De oudste heeft gedreigd met weglopen als hij weer bij zijn vader moet gaan wonen.
Wens van de moeder: wonen met haar kinderen bij de man en vrouw van de kerk.
Wens van de vader: kinderen bij hem...
Uitspraak van Durban High Court: de twee kinderen moeten naar de vader... Ondanks dat het oudste kind dreigt met weglopen en dat de vader niet de biologische vader is van beide kinderen...
Oftewel daar stonden we op zaterdagmiddag op de parkeerplaats van...
"Do you really have a shower?"
09 feb 2010 at 10:53
Donderdagavond, in de bioscoop. Anne's telefoon gaat af want ze staat "on call".
Twee (blanke) Afrikaanse jongetjes van 7 en 9 blijven in ieder geval 1 nachtje slapen in het huisje van Anne en Nienke (NL vrijwilligers BB) Aangezien Nienke bij een andere film zit besloot ik met Anne mee te gaan.
Nadat we ze opgehaald hebben uit de keuken van Jackie (oprichtster van Bobbi Bear en onze huisjes staan op haar terrein) is het tijd voor een lekkere wasbeurt en dan misschien maar eens horen wat er gebeurd is.
Wanneer we vertellen dat ze onder de douche gaan krijgen we de volgende reactie: "Do you really have a shower?
Ja. deze jongens waren gewend om zich te wassen met een kommetje ijskoud water... Terwijl de jongste genoot van een lekker warm bad kwamen bij de oudste de verhalen eruit.
Over het huis waarin ze een kamer huurden... de melk die aan de katten werd gegeven zodat zij de pap op waterbasis moesten eten... de oom die boos was en met zijn hand door het glas was...
Thuis of tehuis?
09 feb 2010 at 10:50
Woensdag was er bij de Tree (bijeenkomst van vrouwen onder een boom waar ze zingen, bidden en ook eten en medisch zorg krijgen) een vrouw met een 6 maanden oude baby met een brandwond op de arm. Na doorvragen bleek dat de moeder van de baby stervende was en dat deze vrouw nu voor de baby zorgde.
De brandwond was gebeurd toen de vrouw zelf aan het werk was in de suikerrietvelden en een van de buren oppaste.
Ze had zelf ook nog een zoontje van anderhalf en de zorg voor de twee kinderen in combinatie met haar werk was zwaar. Wat nu te doen met dit prachtige meisje? "Social welfare" is een lang traject en daarom werd besloten dat na een bezoek aan de dokter de baby een nachtje bij Hans en Lammegien zou slapen (twee NL vrijwilligers van BB die in het Building a Dream huis slapen) De volgende dag zouden we dan het traject in stappen. 's Avonds heb ik Hans geholpen met de baby verschonen (voor het eerst in mijn leven met handschoenen aan...) en in bad doen.
De volgende dag...
Medische zorg in Afrika (I)
03 feb 2010 at 12:58
Er is geen betere manier om te zien hoe de zorg werkt dan er zelf gebruik van te maken. Anne (NL vrijwilliger van BB) en Nienke (NL vrijwillger van BB) hadden vorige week allebei last van maag-darmklachten. Anne voelde zich goed genoeg om mee te gaan naar het Hluwehluwe-park.
Helaas sloeg het lot daar weer toe en moest ze in plaats van mee met de dieren spotten naar de dokter. Ze had hoge koorts en de hele nacht zeer frequent gebruik moeten maken van het toilet dat spaarzaam werd verlicht door een olielampje en zich een paar hutjes van de onze af bevond.
De dokter heeft na het beluisteren van haar buik en het meten van haar temperatuur de diagnose: gastro-enteritis gesteld. Hij heeft haar een glas met een roze bruistablet, een handvol pillen en een injectie gegeven met de boodschap: "vertrouw me en neem de pillen gewoon maar" Totaal geen enkele uitleg wat ze kreeg en waarvoor. Ook bij de anti-biotica en diarree-remmer die ze de dagen daarna moest gaan slikken was weinig...
Luxe of vrijheid?
03 feb 2010 at 12:51
Overal naar toe gereden worden...
Dat klinkt als luxe en dat is het ook. In Zuid-Afrika is de auto ongeveer het enige veilige vervoersmiddel voor ons als (blanke) vrijwilligers. Elke dag worden we opgehaald door een van de medewerkers van Bobbi Bear. Soms zijn er niet genoeg zitplaatsen maar met stapelen hebben ze hier geen moeite.
Wanneer we in het weekend weg willen, bellen we Martin ("onze" politie agent) of Deon (zijn broer) om ons, tegen betaling, naar bijvoorbeeld een restaurant of shoppingmall te brengen.
Wanneer de plek waar we naartoe gaan ook niet veilig genoeg is, gaan ze ook mee als "bodyguard" zoals bijvoorbeeld afgelopen donderdag op de Victoria Street Market in Durban.
Het komt erop neer dat het enige stukje wat we zelf, mits we met meerdere personen zijn en het licht is, mogen lopen, is van onze huisjes naar de supermarkt en vice versa.
Heerlijk om even zelf te kunnen lopen en niet afhankelijk te zijn van anderen. Hoewel...
Afgelopen...
The big five (bijna) compleet :)
01 feb 2010 at 15:34
Dit weekend heb ik even alleen maar genoten van de mooie kant van Zuid-Afrika. De prachtige natuur. In het Hwulehwule-wildpark.
We sliepen twee nachten bij de lokale bevolking in hutjes. Geen elektriciteit, alleen koud water, maar wel een prachtige omgeving. Even het "echte" Afrika gevoel.
Zaterdagochtend om 5 uur 's morgens op (Ja, een echt weekendgevoel...) Een koude douche was op dat moment nog een beetje teveel gevraagd. Bijna acht uur lang hebben we rondgereden in een open truck op zoek naar dieren of in ieder geval sporen ervan. De eerste drie van de big five: de olifant, buffel en neushoorn, de laatste zelfs in grote getalen, lieten zich zien. De andere twee lieten door middel van gebrul (de leeuwen) of door middel van een karkas in de boom (luipaard) hun aanwezigheid zien. Natuurlijk waren er ook nog vele andere dieren (van sommigen weet ik de naam niet meer): giraffe's, zebra's, impala's, wilde honden, hyena's, apen, een krokodil en zelfs nog een cheetah :)...
Prijskaartje
29 jan 2010 at 13:27
Afgelopen woensdag ben ik voor het eerst in mijn leven naar een voetbalwedstrijd geweest. Zuid Afrika tegen Zimbabwe (ja een loyaliteitsconflict). De kosten: 40 rand (= 4 euro)
De wedstrijd vond plaats in het nieuwe voetbalstadion in Durban. Een prachtig nieuw stadion, ondanks de stroomuitval tijdens de wedstrijd (ja, dat is Afrika) en dat de derde ring nog gebouwd moet worden ( maar ze hebben ook nog een paar maanden ...) De kosten: 0,43 miljard euro (exclusief de infrastructuur eromheen)
Veel geld voor een land als Zuid Afrika. Helemaal als je je bedenkt dat 1,8 kilometer verderop de mensen op straat liggen te slapen.
Stadions zijn nodig voor een WK. Het frapante is dat aan de andere kant van de parkeerplaats een rugbystadion ligt. En laten nu de afmetingen van een rugbyveld gelijk zijn aan een voetbalveld...
Het enige verschil tussen de twee stadions is dat er 5.000 extra zitplaatsen zijn. Oftewel dat is 0.43 miljard euro voor 5.000 extra zitplaatsen. Een uitbouw van het...
"Leren vissen of een vis geven?"
27 jan 2010 at 14:39
De interessante case die ze voor mij hadden ging om een man die zowel metale problemen had en HIV+ was en waarschijnlijk al het AIDS stadium had bereikt.
De vraag was of de mentale problemen door de AIDS veroorzaakt worden of dat het een probleem ernaast is (misschien veroorzaakt door de persoonlijke problemen)
Het tweede probleem was de medicatie.
Doordat de man ook last had van geheugenverlies was het niet duidelijk of de man wel goed zijn medicatie nam.
Hoe zorg je ervoor dat iemand met geheugenproblemen zijn medicatie goed inneemt als er niemand in de buurt is om hem daaraan te herinneren?
Een oplossing hiervoor zou een opname in een kliniek kunnen zijn maar dan moet je wel in het bezit van een ID zijn. Helaas had de man geen idee waar die ID was...
Normaal is het belangrijk om de mensen zelf te leren hoe ze dingen moeten doen (leren vissen) maar deze man is op dit moment daar niet toe in staat (vis geven)
Op dit moment is het onder andere mijn taak...
"Leven met de dag"
27 jan 2010 at 14:37
Een planning maken is iets wat je hier wel kan vergeten. Je kan een afspraak maken maar je moet niet verbaasd zijn wanneer het wordt verschoven of helemaal niet doorgaat. Soms kom je daar pas een paar uur achter na de werkelijke afspraak...
Gisteren zou ik volgens de "planning" meegaan met een v.d. medewerkers van BB (Bobbi Bear) om te gaan "counselen" in een van de townships.
Deze medewerker vangt ook mensen op die nergens anders terecht kunnen. Op dit moment woont er o.a. een "granny" bij haar waarvoor de ochtend hopelijk (met de nadruk op hopelijk) de "social worker" langs zou komen.
Plan twee was dat ik nu meeging met een jongetje wat de dag ervoor door zijn stiefmoeder in een taxi was gezet en uiteindelijk door een aardige mevrouw naar de politie was gebracht. BB had al geprobeerd om via "social welfare" een overnachtingsplaats voor het jongetje te regelen maar de vrouw van "social welfare" zei dat ze geen...
Regen? In Afrika?
20 jan 2010 at 15:25
Vandaag was het weer tijd voor de Tree (bijeenkomst van vrouwen onder een grote boom waar wordt gebeden, gedanst, informatie geven maar waar ook kleding en eten wordt uitgedeeld en enige medische hulp wordt verschaft)
Ondanks de regen ging het toch door. Ik had verwacht dat er bijna geen vrouwen zouden zijn. De invloed van regen is hier anders dan in Nederland. Een voorbeeld hiervan is dat door de regen de rivier hoger staat. Een aantal vrouwen moet door de rivier heen om bij de Tree te komen. Regen betekent dan ook dat vaak minder mensen.
Vandaag kon ik ook zien hoe belangrijk de Tree is voor de vrouwen. Ondanks de regen komen de vrouwen toch naar deze bijeenkomst ook al is het soms uren lopen. Een van de dingen die belangrijk voor ze is, is het voedsel dat wordt uitgedeeld. Vandaag waren het broden en plastic zakjes met instant soep(door de vrijwilligers verdeeld uit een zak van 25 kg)
Een van de vrouwen vroeg om wit brood. Een van de mannen die het brood kwam brengen...
Naam: Carine Sturris
Is vrijwilliger bij Ithemba van 15 maart 2010 tot 10 april 2010.
Was vrijwilliger bij Bobbi Bear van 11 januari 2010 tot 20 februari 2010.
Laatste Be More nieuws
Laatste berichten
Links
Be More
Wil je meer weten over Be More, kijk dan even op hun website www.be-more.nl. Je vindt daar het laatste nieuws, meer informatie over mijn project en je kan er donateur worden!
RSS Feed